Posts

Նոր Սկիզբ Մը

«Եւ Տէրը ըսաւ Աբրամի, քու երկրէդ եւ քու ազգականներէդ ու քու հօրդ
տունէն գնա այն երկիրը զոր ես քեզի պիտի ցուցնեմ»: Ծննդ.
12:1

 

Աշխարհ թնճկոտ վիճակ մը կը բոլորէ, ամէն կողմ անորոշութիւն, ամէն կողմ խառնակ վիճակներ, եւ յստակ չէ թէ օրէ օր կրնայ լաւանալ կամ ոչ:

Յատկապէս Ամերիկան, Արաբական աշխարհը, Ռուսաստանն ու Հայաստանը անորոշութիւններու մէջ են եւ ընդհանրապէս բոլոր աշխարհի ազգերն ու պետութիւնները նոյն վիճակները կը բոլորեն:

Եւ կը հարցնենք, ի՞նչ է սխալը, ո՞ւր կը կայանայ թերութիւնը:

Պէտք է ետ երթալ մինչեւ Ծննդոց Գիրքի դէպքերու արձանագրութեան: Ի բացառեալ առաջին երկու գլուխներէն, առաջին տասնըմէկ գլուխները կը յուշեն մարդուն ունեցած իրարայաջորդ ձախողութիւնները: Զարմանալիօրէն նոյն ձախողութիւնները այսօր ալ կը կրկնուին:

Առաջին զոյգը Աստուծոյ անհնազանդ եղաւ եւ Աստուած պարտէզէն վտարեց զիրենք: Ապա Կայէն սպաննեց իր եղբայրը՝ Աբէլը ու դէպքին մասին ստեց: Մարդկութիւնը այնքան ապականեցաւ, որ Աստուած ջրհեղեղով երկիրը մաքրեց: Ետքը Նոյ գինովնալով իր մերկութեան ականատես ըրաւ իր որդին, Քամը: Աստուծոյ դէմ ըմբոստանալով մարդիկ Սենաար երկրին մէջ քաղաք մը եւ աշտարակ մը սկսան շինել, եւ Աստուած այդ ըմբոստութիւնը կասեցուց անոնց լեզուները խառնակելով:

Անհնազանդութիւն, մարդասպանութիւն, խաբէութիւն, գինովութիւն, մերկութիւն եւ ըմբոստութիւն, ահաւասիկ բառեր, որոնք ներկան ցոյց կու տան, ներկայի ձախաւեր վիճակները կը բացայայտեն: Արդեօք մեր օրերու պատկերները չե՞ն:

Եթէ դուն Աստուած ըլլայիր այս մեղաւորներուն ի՞նչ կ’ընէիր, որոնց դուն քու պատկերովդ ստեղծած էիր: Հաւանաբար պատասխանդ ըլլայ «ամէնքը կը ջնջէի, կը վերացնէի եւ հիմնայատակ կը չէզոքացնէի»:

Սակայն Աստուած այդպէս չըրաւ, փոխարէն Ան կանչեց մարդ մը եւ իր կինը, որպէսզի իրենց տունէն ելլեն ու նոր երկիր մը երթան, որպէսզի Աստուած մարդկութեան նոր սկիզբ մը շնորհէ: Մեր Աստուածը նոր սկիզբներու Աստուածն է:

Շնորհիւ Աստուծոյ կոչին եւ իրենց հաւատքի հնազանդութեան Աբրահամն ու Սարան աշխարհի տուին Հրեայ ազգը, Աստուածաշունչը եւ աշխարհի Փրկիչը:

Ի՞նչ կ’ըլլար մեր վիճակը, եւ ո՞ւր կ’ըլլայինք մենք եթէ անոնք Աստուծոյ չվստահէին:

Եկէք նկատի առնենք կարգ մը սկզբունքներ, որոնք անոնց փորձառութեան մաս կազմեցին:

Ա. Կոչը – Երբ Աստուած Կանչեց:

Փրկութիւնը կ’իրականանայ, որովհետեւ Աստուած Իր շնորհքովը մեղաւորներ կը կանչէ, ու անոնք հաւատքով կ’անսան կոչին: Աստուած Աբրահամի կռապաշտութենէ դուրս կանչեց, երբ ան տակաւին Ուր քաղաքը կը բնակէր, որ լուսին աստուծոյ նուիրուած էր: Աբրահամ ճշմարիտ Աստուածը չէր ճանչնար եւ դրական բան մը չէր կատարած, որպէսզի արժանի ըլլար Աստուծոյ ճանչնալու: Սակայն Աստուած Իր շնորհքով կանչեց իրեն, «Ոչ թէ դուք զիս ընտրեցիք, հապա ես ձեզ ընտրեցի» Յովհ. 15:16:

Աբրահամ եօթանասունհինգ տարեկան էր երբ Աստուած կանչեց իրեն: Ուրեմն  կրնանք ըսել թէ հաւատքի համար տարիքը արգելք չէ: Ան հարիւր տարիներ Աստուծոյ վստահեցաւ, ու այսօր իր փորձառութիւններէն կրնանք սորվիլ, թէ ինչպէս հաւատքով պիտի քալենք եւ Աստուծոյ հաճեցնող կեանք մը պիտի ապրինք:

Աստուած կանչեց Աբրահամին, երբ հեթանոսները ձախողեցան ու Աստուծմէ հեռացան: Այդ փոփոխութիւնը կը նկարագրուի Հռովմ. 1:18-32 համարներուն մէջ: Մարդը ծագումով ճանչցած է Աստուծոյ, բայց չէ փառաւորած Իրեն եւ կամ շնորհակալութիւն յայտնած Իր շնորհալի գործերուն համար: Մարդը Աստուծոյ փոխարինեց կուռքերով: Կռապաշտութիւնը առաջնորդեց ամբարոյականութեան, եւ շատ չանցած հեթանոս աշխարհը սոսկալի ապականութեան մէջ էր, եւ Աստուած ձեռք քաշեց անկէ:

Ետքը կանչեց Աբրահամը, առաջին Հրեան եւ նոր սկիզբ մը տուաւ անոր:

Բ. Ի՞նչպէս Եղաւ Կոչը«Փառաց Աստուածը մեր հօրը Աբրահամի երեւցաւ» Գործք. 7:2:

Աստուծոյ ինչպէս երեւնալը չէ ըսուած, սակայն եօթը հաղորդակցութիւններէն առաջինն էր արձանագրուած Ծննդոցի մէջ: Աստուծոյ փառքին յայտնութիւնը ցոյց տուաւ Աբրահամի Ուր-ի մէջ կռապաշտութեան փուճ ու սին ըլլալուն:

Ո՞վ կ’ուզէ մեռած կուռք մը պաշտել երբ հանդիպած է կենդանի Աստուծոյ:

Բայց Աստուած նաեւ խօսեցաւ Աբրահամի հետ (Ծննդոց 12:1-3) եւ Խօսքը հաւատքի հրաշքը բերաւ:

Կոչ մըն էր զատուելու ապականած շրջանակէն, եւ Աբրահամ հաւատքով հնազանդեցաւ: Ճշմարիտ հաւատքը կը հիմնուի Աստուծոյ Խօսքին վրայ որ հնազանդութեան կ’առաջնորդէ: Աստուած չի կրնար օրհնել եւ գործածել Աբրահամին ու Սարային եթէ անոնք «ժամադրութեան վայրը» չեն:

Կորսուած մեղաւորներ հաւանաբար չեն կրնար ընդունիլ Աստուծոյ փառքին յստակ յայտնութիւնը, ինչպէս Աբրահամ եւ Սարա ունեցան, սակայն անոնք կրնան տեսնել Իր փառքը Իր ժողովուրդին կեանքին մէջ, եւ լսել Իր հաւատքի Խօսքը երբ անոնք կը վկայեն:

Աստուած ուղղակի Աբրահամի խօսեցաւ, բայց այսօր փրկութեան ճշմարտութիւնը կը լսենք Իր ժողովուրդին վկայութեամբ:

Գ. Ինչո՞ւ Կանչեց- Նուազագոյն երեք պատճառներով Աստուած զիրենք կանչեց: Իր սիրովը կանչեց:

Աստուած հետաքրքրուած էր անոնց փրկութեամբ, ուստի յայտնեց Իր փառքը եւ բաժնեկցեցաւ Իր փառաւոր խոստումները: Նոյնիսկ անոնց անձնական փրկութենէն անդին Աստուծոյ նպատակն էր օրհնել ամբողջ աշխարհը: Ասիկա իրականացաւ երբ Աստուած Իր Որդին աշխարհ ղրկեց: Երրորդ պատճառ մըն ալ կայ: Աբրահամի կեանքը բոլոր հաւատացեալներուն օրինակ է, եթէ կ’ուզեն հաւատքով քալել:

Աբրահամ հաւատքով փրկուեցաւ եւ հաւատքով ապրեցաւ եւ իր հնազանդութիւնը իր հաւատքին ապացոյցն էր: Աբրահամ հնազանդեցաւ երբ չէր գիտեր ուր, ինչպէս, երբ եւ ինչու: Մենք ալ այսպէս ընելու ենք:

Աբրահամ եւ Սարա կատարեալ չէին, սակայն իրենց քալուածքը ընդհանրապէս կը բնորոշուի հաւատքով եւ հաւատարմութեամբ: Երբ անոնք մեղանչեցին, տառապեցան եւ Տէրը միշտ ալ պատրաստ էր իրենց ներելու:

Քրիստոնէական յաղթական կեանքը նոր սկիզբներու շարան մըն է:

Երբ Աբրահամի ու Սարայի կեանքը կը սերտենք, անպայման կը սորվինք թէ ինչ է հաւատքը եւ ինչպէս կրնանք հաւատքով քալել: Որոշապէս կը յայտնաբերենք որ երբ Տէրոջը կը վստահինք, ոչ մէկ փորձ անկարելի է եւ ոչ մէկ ձախողութիւն մնայուն է:

Մեր Տէր Աստուածը նոր սկիզբներու Աստուածն է, եւ մեզի համար ալ միշտ յոյս կայ:

 

© 2021 by Dikran Shanlian, Published in «Բարի Լուր» Տարի 29,  Թիւ 239

Rev. Dikran Shanlian is the senior pastor of Armenian Evangelical Brethren Church (Glendale, CA). 

Լաւագոյնին Պատրաստուիլ

Ա. Պետ. 3:8-17

 

Արդեօ՞ք կարելի է լաւագոյնին պատրաստուիլ, լաւագոյն հալածանքին ու նեղութեան:

Պետրոս գրեց այս նամակը, որպէսզի պատրաստէ հաւատացեալները հալածանքի մեծ փորձութեան, իր մօտեցումը լաւատեսութիւն էր ու դրական, իր պատգամն էր «լաւագոյնին պատրաստուիլ»ը:

Այս բաժինին մէջ երեք թելադրութիւններ կու տայ հետեւելու, եթէ կ’ուզեն լաւագոյն օրհնութիւններու փռրձառութիւնը ունենալ ամենէն ծանր ժամանակներուն մէջ: Անոնցմէ առաջինին վրայ կը կեդրոնանանք:

v Քրիստոնէական Սէրը Մշակենք .-

Նկատելի է որ սէրը անգամներ կը յիշուի Պետրոսի նամակներուն մէջ: Ոչ միայն Աստուծոյ սէրը մեզի հանդէպ, այլ նաեւ մեր սէրը ուրիշներու հանդէպ: Պետրոս ինքն ալ պէտք ունէր սորվելու այս կարեւոր դասը, եւ դժուար սորվեցաւ: Արդեօք Յիսուս որքա՞ն համբերատար ըլլալու էր իրեն հանդէպ:

Անշուշտ պէտք է սկսինք Աստուծոյ ժողովուրդը սիրելով (3:8): «Վերջապէս» բառը կը նշանակէ բոլորը ամփոփել: Ինչպէս որ ամբողջ Օրէնքը ներկայացուած է սիրոյ մէջ (Հռովմ. 13:8-10), այդպէս ալ ամբողջ մարդկային յարաբերութիւնները կը լեցուին սիրով: Ասիկա առնչուած է ամէն Քրիստոնեայի եւ կեանքի բոլոր երեսներուն հետ:

Այս սէրը կ’երեւի մտքի մէկութեամբ (Փիլ. 2:1-11): Մէկութիւնը չի նշանակէր միատեսակ, այլ կը նշանակէ գործակցութիւն հակառակ տարբերութիւններու: Մարմինի անդամները միասին կը գործեն, հակառակ իրարմէ տարբեր ըլլալուն: Քրիստոնեաներ կրնան տարբերիլ ինչպէս գործելու, աշխատելու մէջ, բայց պէտք է համաձայնին թէ ինչ ըլլալու է եւ ինչու:

Սիրոյ ուրիշ ապացոյցը կարեկցութիւնն է, անկեղծ զգալ ուրիշներու պէտքերուն: Իրարու հանդէպ կարծրասիրտ պէտք չէ ըլլալ, պէտք է ուրախութիւն եւ դժուարութիւն բաժնեկցիլ, ասոր մէջ հիմքը այն է թէ մենք նոյն ընտանիքին կը պատկանինք, եւ Աստուծմէ սորված ենք իրար սիրել (Ա. Թես. 4:9):

Սէրը ինքզինք կը յայտնէ գութով, փափկանկատութիւն ուրիշներու հանդէպ: Հռովմէական կայսրութեան մէջ ընդունուած արժանիք մը չէր, սակայն Քրիստոնէական պատգամը փոխեց ամէն բան: Այսօր մեր առօրեան հեղեղուած է բացասական, ողբերգական լուրերով, որով դիւրին է մեկուսացուիլ եւ ըլլալ անզգայուն: Պէտք է մշակենք կարեկցութիւնը, եւ գործնականապէս ցոյց տանք ուրիշներու որ հետաքրքրուած ենք:

Ոչ միայն Աստուծոյ ժողովուրդը սիրելու ենք, նաեւ մեր թշնամիները: Այս նամակը ստացողներ անձնական հալածանք կ’ունենային, որովհետեւ  Աստուծոյ կամքը կը կատարէին: Պետրոս կը զգուշացնէ թէ լայնատարած հալածանքը շուտով կը սկսի, ուստի պատրաստուելու են: Այսօր ալ եկեղեցին պատրաստուելու է, որովհետեւ մեր առջեւ դժուարին ժամանակներ կան, հալածանքն ու նեղութիւնը պիտի գրաւեն մեզ:

Որպէս Քրիստոնեաներ երեք տարբեր մակարդակներէն մէկով կրնանք ապրիլ .- բարութեան փոխարէն չարութիւն, ասիկա սատանայական է: Երկրորդ, բարութեան դէմ բարութիւն եւ չարութեան դէմ չարութիւն, ասիկա մարդկային է, եւ երրորդ, չարութեան փոխարէն բարութիւն, եւ ասիկա Աստուածային է: Այս վերջինին լաւագոյն օրինակը Յիսուս Ինքն է:

Այս մօտեցումը յատուկ նշանակութիւն ունեցաւ Պետրոսի, որովհետեւ անգամ մը սուրով փորձեց կռուիլ Յիսուսի թշմամիներուն հետ:: Երբ տակաւին դարձի չէր եկած ամէն կերպով եկեղեցիին հակառակեցաւ: Երբ ինք եւ առաքեալներ հալածուեցան, անոնք յենուեցան Աստուծոյ զօրութեան եւ աղօթքի վրայ: Միշտ յիշելու ենք մեր կոչումը եւ այս կ’օգնէ որ սիրենք մեր թշնամիները:

  Պէտք է սիրենք իրար, մեր թշնամիները եւ կեանքը (10-12): Լուրերը թէ հալածանք ու նեղութիւններ կան պէտք չէ հեռացնեն մեզ ապրելէ: Եթէ աշխարհի համար գէշ օրեր են, Քրիստոնեային համար լաւ օրեր կրնան ըլլալ, միայն կարգ մը պայմաններ պէտք է լրացնենք:

Ա. Հաստատօրէն Կեանքը Սիրենք.-

Վերջ ի վերջոյ ասիկա կեանքի հարց է «Ան որ կ’ուզէ կեանքը սիրել»: Ասիկա հաւատքի դիրք է որ ամէն պարագայի մէջ լաւագոյնը կը տեսնէ: Ասիկա յոռետեսութեան հակառակն է: Յոռետեսութիւն յիշուած Ժողովողի մէջ «Անոր համար այս կեանքէն զզուեցայ» «Որովհետեւ արեւուն տակ եղած գործը ինծի գէշ երեւցաւ, ամէնը ունայնութիւն ու հոգիի տանջանք է»: Մենք կրնանք որոշել տոկալու կեանքին, կամ կեանքը ընել բեռ ու հեռանալ կեանքէն, որպէս թէ պատերազմէն կը փախչինք, եւ կամ կը վայելենք զայն, որովհետեւ գիտենք Աստուած է կառավարողը:

Պետրոս չառաջարկէր անգործնական հոգեբանական խաղ մը, որ կը մերժէ իրողութիւնը դիմակալել: Հապա կը մղէ իր կարդացողները որ կեանքին դրական մօտեցում մը ունենան եւ հաւատքով ամէն պարագայի մէջ լաւագոյնը ընեն:

Բ. Մեր Լեզուն Զսպենք .-

Կեանքի շատ մը հարցերը կը ծագին երբ սխալ բառերով կը խօսուին, սխալ հոգիով կ’առաջնորդուինք: Ամէն Քրիստոնեայ պէտք է կարդայ Յակոբու 3րդ գլուխը կանոնաւորաբար եւ օրական աղօթէ Սաղմ. 141:3-ը: Որքան լաւ Պետրոս գիտցաւ աճապարանօք խօսքին տխուր հետեւանքները: Սուրբին կեանքին մէջ սուտին տեղ չկայ:

Գ. Բարիք Ընենք եւ Չարիքը Ատենք

Պէտք ունինք թէ դրականին եւ թէ բացասականին: Պէտք է խուսաբինք բանէ մը որ չենք հաւնիր ու կ’ատենք: Բաւական չէ խուսաբիլ մեղքէ, որովհետեւ մեղքը սխալ է, պէտք է հեռու մնանք: Մենք կատենք մեղքը:

Դ. Խաղաղութեան Ետեւէ Ըլլանք

Մատթ. 5:9 «Երանելի խաղաղութիւն ընողներուն, անոնք Աստուծոյ որդիներ պիտի կոչուին»: Եթէ խնդիրներ, դժուարութիւններ հարուցանողներ ըլլանք, պիտի գիտնանք, բայց եթէ խաղաղութեան ետեւէ ենք նոյնպէս պիտի գիտնանք: Այս չի նշանակէր խաղաղութիւն ամէն գնով, որովհետեւ արդարութիւնը միշտ ալ ըլլալու է խաղաղութեան հիմքը: Պարզապէս կը նշանակէ թէ Քրիստոնեան չափաւորութիւն կը գործածէ երբ ուրիշներու հետ գործ ունի եւ հարցեր չի ստեղծեր որովհետեւ կ’ուզէ իր կամքը պարտադրել «Որքան կարելի է խաղաղութիւն ունեցէք» Հռովմ. 12:18: Երբեմն կարելի չէ:

Հալածուող հաւատացեալներ կրնան հարցնել «Բայց եթէ մեր թշնամիները կը շահագործե՞ն մեզ»: Ես խաղաղութիւն կ’ուզեմ, սակայն անոնք պատերազմի ետեւէ են: Պետրոս կու տայ վստահութիւնը թէ Աստուծոյ աչքերը Իր ժողովուրդին վրայ են եւ Իր ականչները անոնց աղօթքներուն (Պետրոս սորվեցաւ այս դասը երբ փորձեց ջուրերուն վրայ քալել առանց Յիսուսի նայելու):

Պէտք է վստահինք Աստուծոյ, պաշտպանութեան եւ պէտքերու հայթաթման համար, որովհետեւ միայն Ինք կրնայ մեր թշնամիները պարտութեան մատնել:

Պետրոս այս խօսքը կը մէջբերէ Սաղմ. 34:12-15 համարներէն, անկասկած օգտակար է եթէ բոլոր Սաղմոսը կարդաս: Կը նկարագրէ թէ Աստուած ինչ կ’ըսէ «լաւ օրեր»ով: Յստակօրէն նիւթերէ եւ հարցերէ ազատ օրեր չեն, որով սաղմոսերգուն գրեց վախերու եւ նեղութիւններու մասին (4, 6, 17) նոյնիսկ կոտրած սրտի մասին (18):

Կեանքը սիրող հաւատացեալին համար «լաւ օրը» այն օրը չէ որ շոյուած ու պահպանուած է, հապա այն օրն է երբ կը ճաշակէ Աստուծոյ օգնութիւնն ու օրհնութիւնը, հակառակ կեանքի դժուարութիւններուն եւ փորձութիւններուն:

Այն օրն է երբ ինք, Տէրը կը մեծարէ, աղօթքի պատասխան կ’ունենայ, Աստուծոյ բարութիւնը կը ճաշակէ եւ կը զգայ Անոր մօտիկութիւնը:

Յաջորդ անգամ երբ կը խորհիս թէ «գէշ օր» կ’ունենաս, եւ կեանքը կ’ատես կարդա 34րդ Սաղմոսը եւ պիտի յայտնաբերես թէ իրապէս «լաւ օր» կ’ունենաս Աստուծոյ փառքին համար:

 

© 2020 by Dikran Shanlian, Published in «Բարի Լուր» Տարի 28,  Թիւ 238

Rev. Dikran Shanlian is the senior pastor of Armenian Evangelical Brethren Church (Glendale, CA). 

Ժամանակ Ունի՞ս Մտածելու

«Զօրաց Տէրը այսպէս կ’ըսէ, ձեր ճամբաներուն վրայով մտածեցէք» Անգեայ 1:5

 

Որքա՞ն ժամանակ կը յատկացնենք մտածելու, խորհելու եւ խոկալու մեր անհատական ընտանեկան եւ ազգային վիճակներուն, գործերուն եւ պէտքերուն մասին: Յաճախ լման կեանքեր փուճ տեղը կը հալին, կը մարին ու կը կորսուին անձին անմիջական՝ մարմնաւոր եւ նիւթական պէտքերուն համար արժեւորելով ժամանակաւորը եւ անտեսելով հոգեւորը, մնայունը: Դժբախտաբար հաւատացեալներ հեռու չեն մնար այս տխուր վիճակէն ու այս վնասակար կեցուածքէն:

Ահաւասիկ Աստուած կոչ մը կը կատարէ Մարգարէին միջոցով Իր ժողովուրդին, որուն կեանքը կը յատկանշուի անհոգութեամբ, անտարբերութեամբ, համրութեամբ եւ ծուլութեամբ:

Արդեօք այսօր ալ չկա՞ն մեր մէջ թոյլ եւ անփոյթ կերպերով Տէրոջը գործին հարցերը դիմակալողներ, գաղջ ու անտարբեր եւ մոլար վիճակներով հաւատացեալներ:

Ի՞նչ ըրին անոնք, եւ ի՞նչ կ’ընենք մենք:

Ա. Աստուծոյ Գործը

Ժողովուրդը ըսաւ, «Ժամանակը չէ»: Տէրոջ տունը շինելու ժամանակը չէ հասած: Ամէն հաւատացեալ կատարելիք բաժին մը ունի: Որքան յաճախ պատրաստ ենք յետաձգելու մեր բաժինը Աստուծոյ գործին մէջ, նոյնիսկ ուրիշի մը վերագրելով եւ անկէ ակնկալելով որ բան մը ընէ:

Գիտակից ըլլալով որ մեր անձերը պէտք է Աստուծոյ նուիրենք, որոշապէս բաժին մը ունենանք պատկանած եկեղեցիին ծրագիրներուն մէջ. սակայն «հիմա ժամանակը չէ», «ես պէտքեր ունիմ» ըսելով, կ’անտեսենք:

Աստուծոյ գործին աջակցելու առիթը հիմա է: Եթէ այսօր ձեռքէդ բան մը ընել կու գայ լաւագոյնդ կատարէ:

Հաւատացեալներ ապրեցան ձեղունազարդ տուներու մէջ, բայց Տէրոջ տունը աւերակ էր:

Այսօր եկեղեցին պէտքեր ունի, ո՞վ պիտի լեցնէ այդ պէտքերը: Անշուշտ ես եւ դուն պիտի լեցնենք, եւ այս Աստուծոյ պատուէրն է, Աստուծոյ փառք կը բերէ:

Շատ հաւատացեալներ կան, որոնք «գինովցած» են նիւթական ճոխութիւններով, մինչ Աստուծոյ գործը կը կաղայ հաւատքի տկարութեան եւ անձնական ջանքերու պակասին պատճառով:

Աստուածաշունչը մեզի կը սորվեցնէ, «Առաջ խնդրեցէք Աստուծոյ թագաւորութիւնը»:

Բ. Աշխատանքին Արդիւնքը

«Շատ ցանեցիք, բայց քիչ բերիք», առողջ արդիւնքը շատ բերելն է: Նաեւ «կերաք բայց չկշտացաք»: Քրիստոնեաներու ջախջախիչ մեծամասնութեան հոգեւոր վիճակը այս է, ախորժակ ունին այս աշխարհի վայելքներուն, հարստութիւն, դիրք եւ պատիւ: Այսպիսիներ շարունակ «կ’ուտեն», բայց գոհ չեն, չեն կշտանար:

Անօթի հոգիներ են, բայց ոչ Կենաց Հացին հանդէպ:

Աշխատանքի արդիւնքը, բերք ունենալ է, կշտանալ ու տաքնալ է: Մարդեր, հաւատացեալներ ինքնարդարացումի շողշողուն հագուստներով կը ծածկուին, բայց չեն տաքնար:

Այս աշխարհի մէջ Աստուծոյ արդարութիւնը փոխարինող ոչ մէկ բան կայ: Անոր արդարութիւնը անոնց վրայ է, որոնք կը հաւատան, այդպիսով սիրտը տաքուկ կը պահուի «ցուրտ» եղանակներուն եւ հակասական պարագաներու մէջ:

«Յիսուս Քրիստոս ձեր վրայ առէք», Անոր արդարութեան ծածկոցը եւ ներկայութեան փայլքը կը ջերմացնէ մեր կեանքը:

Վերջապէս աշխատանքի արդիւնք եղող վարձքը «կը դնէք ծակ պարկի մէջ»: Այն վարձքը որ կը շահինք մեր հպարտութեան եւ անձնակեդրոն ջանքերուն միջոցով, մեր հոգիներուն համար գործնական արժէք չի ներկայացնէր: Աստուածաշունչը կ’ըսէ, «Մեղքին վարձքը մահ է»: Մահը տոպրակ մըն է շատ ծակերով, ամէն բան որ Աստուածահաճոյ չէ, այդ ծակերէն պիտի իյնայ:

Գ. Ի՞նչ Պիտի Ընենք

Ի՞նչ է այն գործն ու աշխատանքը որ պէտք է կատարուի, «Տուն շինեցէք ու Անոր պիտի հաճիմ ու պիտի փառաւորուիմ»: Տէրոջը տունը Երուսաղէմի տաճարն էր, որ կը կենար պաշտամունքի եւ վկայութեան համար: Աստուծոյ եկեղեցին , որ Քրիստոսի մարմինն է, նոյնպէս կը կենայ պաշտամունքի եւ վկայութեան համար: Հոգեւոր տաճար մըն է ան, շինուած հոգեւոր կենդանի քարերով: Այս տաճարը շարունակաբար կը շինուի, եւ Տէրը մեզի հրաւիրած է, որպէսզի Իր գործակիցները ըլլանք: Ուստի մեր գործն է այս սուրբ տաճարը  շինել, եւ մեր շինելովը Ան կը հաճի ու կը փառաւորուի: Եթէ անտարբեր ենք, անհոգ ու ձգձգող, յստակ է թէ «մեր ճամբաներուն վրայով կը մտածենք»:

Ի՞նչ պիտի ընենք, պիտի շինենք, բայց ի՞նչով:

«Լեռը ելէք, փայտ բերէք»:

Երուսաղէմի տաճարը չէր կրնար ազնուական գաղափարներով եւ սին, անարդիւնք խօսակցութիւններով շինուիլ, փայտ պէտք էր:

Հոգեւոր տաճարը, որուն հիմը Քրիստոս է, սովորական աղօթքներով, անկենդան պատգամներով, ընկերային պահերով ու մարդկային հաշիւներով չի շինուիր: Հոգեւոր շէնքը պէտք ունի հոգեւոր քարերու, որոնք կենդանի են, որոնք Սուրբ Հոգիով արթուն են եւ կ’աճին սուրբ տաճար մը ըլլալու:

Ուրկէ՞ պիտի գան այս կենդանի քարերը, լեռնէն: Այդ օրերուն Աստուծոյ ժողովուրդը Լիբանանի լեռները կ’երթար փայտ բերելու: Մենք, այս օրերուն Գողգոթա լեռը պէտք է երթանք, որովհետեւ այդտեղ կը ծնին ու կը շինուին հոգիները: Նաեւ հոգիներ շահելու համար անձնական մաքրութեան եւ սրբութեան կը կարօտինք:

Քու ճամբաներուդ վրայով մտածելու ժամանակ, կանգ առ ու մտածէ նաեւ Աստուծոյ ճամբաներուն վրայով, ու Հոգին պիտի առաջնորդէ քեզի ընելու լաւագոյնդ Տէրոջը փառքին եւ Թագաւորութեան համար:

 

© 2020 by Dikran Shanlian, Published in «Բարի Լուր» Տարի 28,  Թիւ 237

Rev. Dikran Shanlian is the senior pastor of Armenian Evangelical Brethren Church (Glendale, CA). 

Յիսուսի Մօտեցումը

Յովհ. 2:15, Յովհ. 3:17

Ի՞նչ է հոգեւոր հասունութիւնը եւ ի՞նչ է անոր նպատակը:

Աշխարհի վրայ, շատ մը եկեղեցիներէ ներս եւ դուրս բազմաթիւ հաւատացեալներ կան, որոնց մեծամասնութեան մէջ հոգեւոր հասունութիւն չ’երեւիր:

Իր օրերուն Տէր Յիսուս պէտք ունէր եւ այսօր ալ պէտք ունի հասուն աշակերտներու:

Հրեայ րապպիներ, ուսուցիչներ իրենց կրօնական գիրքերով գիտութիւն ջամբելէ աւելի, կը փափաքէին իրենցմէ բաժին մը դրօշմել իրենց աշակերտներուն վրայ:

Տէր Յիսուս ալ նոյնանման տեսիլք մը ունէր Իր աշակերտներուն համար (Ղուկ. 6:40): Թէեւ Ան չէր պատկաներ մտքի աւանդական դպրոցին, սակայն հետեւեցաւ րապպայական օրինակին փափաքելով որ Իր հետեւորդները ոչ միայն ունենան Իր գիտութիւնը, հապա նաեւ Իր կեանքն ու սիրտը:

Սակայն կը հարցնենք, ի՞նչ կը նշանակէ Յիսուս Քրիստոսի նմանիլ: Որո՞նք են այն մօտեցումները, որոնք կը հաստատեն թէ մենք Իր ժողովուրդն ենք:

Եկէք փորձ մը կատարենք, որպէսզի բացայայտուի մեր հասկացողութիւնն ու մօտեցումը, թէ ի՞նչ կը նշանակէ «կերպարանակից ըլլալ» (Հռովմ. 8:29):

Ճիշդ է թէ սխալ – Մէկը որ Յիսուս Քրիստոսի նման է .—

Անչափելի համբերութիւն կ’ունենայ, բարկութիւն չունենար, կը մերժէ բացասական ըլլալ, բոլորին կը ներէ, բոլոր ճշմարտութիւնը միշտ կ’ըսէ, միշտ ժպտուն կ’ըլլայ, բոլորին մասին դրական կը խօսի, փախումներէ կը խուսաբի, բոլորին հետ խաղաղութեան մէջ կ’ըլլայ: Արդեօ՞ք յիշեալները մեզի Քրիստոսի նման կ’ընե՞ն:

Իմ համեստ մօտեցումովս բոլորն ալ սխալ են: Սակայն անհրաժեշտ է այս բոլորը չանտեսել: Եթէ զգոյշ եւ ուշադիր չըլլանք, կրնանք սխալ խորհուրդներ ունենալ մեր Տէրոջ հանդէպ, որպէս թէ պարտէզի մը մէջ դրուած «Բարի Հովիւին» արձանին կը նայինք:

Յիսուսի շատ մը մօտեցումները .—

Աւետարանի արձանագրութիւնները կը յստակացնեն որ մեր Տէրը համբերութեան մէջ անսահման չէր: Երկու տարբեր առիթներով կը տեսնենք այդ (Յովհ 2:15, Մտթ. 21:12): Իրեն համար ընկերակիցներէն շատեր եսակեդրոն մօտեցումներ ունէին (Մտթ. 20:20-28), եւ կրօնական առաջնորդներու մարդոց չարաշահումը դիմագրաւեց (Մտթ. 23:1-39):

Թէեւ Յիսուս բնաւ չի ստեց, բայց ամբողջ ճշմարտութիւնը չըսաւ անոնց, որոնք պատրաստ չէին լսելու (Յովհ. 2:24, Մտթ. 13:10-15): Ան միշտ ալ ուրախ չէր (Եսայ. 53:1-4), երբեմն լացաւ (Ղուկ. 19:41): Յիսուս խնամք եւ հոգատարութիւն ցոյց տուաւ նոյնիսկ Իր թշնամինրուն, սակայն միշտ ալ յատուկ գութ ունէր անկարողին, տառապողին, նեղութեան մէջ եղողին հանդէպ, որոնք Զինք կը սիրէին (Ղուկ. 6:27-36, Յովհ. 14:21-23):

Որոշապէս ոչ մէկը կրնար սխալով մեղադրել Անոր, բայց ինք մեղաւորներու հետ ժամանակ անցուց (Ղուկ. 7:34-39): Մերժեց անբարոյ մարդոց դատապարտել, եւ Իր ամենազօրաւոր քննադատութիւնը կրօնական առաջնորդներուն էր, որոնք կանոնաւորաբար ուրիշները կը դատապարտէին (Յովհ. 3:17):

Իր հետեւորդները օրինակելի դասեցին Անոր մտային առողջութիւնը, բայց Իր թշնամիները մեղադրեցին թէ դեւ կայ Անոր մէջ, եւ Իր ընտանիքն ու ընկերները խորհեցան որ խենթացեր է (Յովհ. 10:20, Մրկ. 3:21):

Մէկ նախադասութիւն կը բացատրէ Իր մօտեցումը.—

Յիսուսի աշակերտներէն մէկը, քանի մը բառերով ամփոփեց իր Ուսուցիչին կեանքը: Յովհաննէսի մօտեցումով վարդապետը, որ փոխած էր իր կեանքը «շնորհքով ու ճշմարտութիւնով լեցուն էր» (Յովհ. 1:14):

Մեր Տէրոջ ամէն մէկ մօտեցումը կապուած էր ուրիշներու հանդէպ ունեցած մտահոգութեամբ, բժշկեց, լացաւ, սորվեցուց, հանգստացուց, աղօթեց, լումայափոխներուն սեղանները քանդեց, կրօնական առաջնորդներուն դէմ կեցաւ, որովհետեւ հասկցաւ ուրիշներու պէտքերը եւ արտորաց հոգալու: Ան միշտ ալ ճշմարտութիւնը սիրոյ սրտով մը խօսեցաւ:

Իրմէ սորվելու կերպը.—

Յիսուս Քրիստոսի սեղանակիցները, խօսակիցներն ու Ձիթենեաց պարտէզ ընկերակիցները Աստուածաշունչի ուսուցումէն ու վարդապետութենէն աւելի բան մը ստացան: Անոնք Իր հետ ժամանակ անցնելով սորվեցան օրէնքին սիրտն ու հոգին: Ականատես եղան սքանչելի հրաշքներուն, կարճ պատմութիւններուն եւ բարի գործերուն, որոնք ծրագրուած էին ձեւաւորելու ոչ միայն իրենց մտքերը այլ նաեւ սրտերը: Փոքր դողդոջուն, տատանող քայլերով սորվեցան մարդոց սիրել դրամէն, դիրքէն ու զօրութենէն աւելի: Տաճարի աստիճաններուն, փոշոտ ճամբաներուն եւ փոթորկոտ նաւուն վրայ եղողներ տեսան եզակի մօտեցումներ, որոնք կը կամրջէին երկինքն ու երկիրը: Անոնք Իր աչքերուն մէջ տեսան ոչ միայն Իր Հօրը պատկերին ցոլացումը, նաեւ Իր սիրած մարդոց պատկերը:

Ներկայիս տակաւին կը սորվինք Իր մօտեցումներուն մասին, ինչպէս որ Իր աշակերտները սորվեցան: Աւետարաններու պատուհաններով կը դիտենք ուսուցիչներու Ուսուցիչին, Ան հաւաքելով Իր աշակերտները կ’ըսէ, «Երանի անոնց, որոնք կը տեսնեն իրենց հոգեւոր պէտքը, կը սգան իրենց եսակեդրոնութիւնը, որոնք իրենց սրտերը Աստուծոյ կը յանձնեն…» (Մտթ. 5:1-10):

Պօղոս առաքեալ ալ նոյն մօտեցումը տարբեր բառերով ներկայացուց երբ գրեց «բան մը գրգռութիւնով կամ սնապարծութիւնով մի ընէք. հապա խոնարհութիւնով մէկզմէկ ձեր անձէն լաւ սեպեցէք: Միայն անձերնուդ շահը մի նայիք, հապա ամէն մէկը իր ընկերինն ալ: Ձեզմէ ամէն մէկը նոյն միտքը թող ունենայ, որ Քրիստոս Յիսուսի մէջ էր (Փիլ. 2:3-5):

Հոգեւոր հասունութիւնը շիտակ բաները ընել սորվելէ աւելի է: Աւելի տարբեր է հարցնելէն, «եթէ Յիսուս ըլլար ի՞նչ պիտի ընէր»: Քրիստոսանման մօտեցումներ ունենալը կը պահանջէ հարցնել, «Որո՞ւ եւ ի՞նչ բանի համար պիտի հոգամ»:

Հին, հին խօսք մը կայ որ կրկնուելու արժանի է .—Ուրիշներու հոգը չէ որքան գիտենք, մինչեւ ցոյց տանք մեր հոգատարութեան չափը:

 

© 2020 by Dikran Shanlian, Published in «Բարի Լուր» Տարի 28,  Թիւ 236

Rev. Dikran Shanlian is the senior pastor of Armenian Evangelical Brethren Church (Glendale, CA). 

 

 

Ապրիլ Անոր Սիրով

«Ուրեմն Ո՞վ Պիտի Զատէ Մեզ Քրիստոսի Սէրէն…» – Հռովմ. 8:35

 

Ահաւասիկ ճակատագրական հարցում մը, որուն ամէն մարդ պատասխանելու է, նամանաւանդ ամէն Հայ:

Ապրիլ ամիսը մեզի կ’առաջնորդէ երկու ճամբորդութիւններու, մէկը դէպի Գողգոթա եւ թափուր գերեզման, որուն փոքրաթիւ հայորդիներ կարեւորութիւն կ’ընծայեն, իսկ երկրորդը աւելի մասսայական ազդեցութիւն ունի եւ մեզի կը տանի Պոլիս, Տէր Զօր, Ատանա եւ այլ Կիլիկիոյ եւ պատմական Հայաստանի տարբեր գաւառները: Ազգովին կը յիշենք, կը հաղորդուինք, կ’որոշենք եւ կը վճռենք թէ պիտի ապրինք: Թուրքը ծրագրեց բնաջնջել մեզ. այսօր կ’ուզենք ապրիլ. բայց ինչպէ՞ս … ապրինք Քրիստոսի սիրով:

Առաքեալներէն սկսեալ սուրբերու մեծաթիւ բանակը ասպարէզ կարդացած է զինք Քրիստոսի սէրէն բաժնելու ձգտող վիճակներուն: Առաքեալը կարելիութիւններ կը յիշէ, որոնք հարցականով ներկայացուած կու տան բացասական մտքեր ու անկարելիութիւններ:

Ո՞վ կրնայ զատել…Տառապանքը, ո՛չ, բայց վայելքը, այ՛ո: Նեղութիւնը, ո՛չ, բայց հանգիստը, այ՛ո: Մերկութիւ՞նը, ո՛չ, պերճանքը, այ՛ո: Վտա՞նգը, ո՛չ, բայց ապահովութիւնը, այ՛ո:

Արդեօք ի՞նչ բանը կը զատէ քեզ Քրիստոսի սէրէն. կ’արժէ խոկալ, բազկերակը քննել, ամբողջական անձնաքննութիւն մը կատարել ու տալ ճշգրիտ եւ արդար պատասխան:

Փոքր չէ թիւը անոնց, որոնք կ’աղաղակեն երէկի իրենց սէրն ու նուիրումը կորսնցուցած ըլլալու խղճահարութեամբ:

Երէկ աղօթքի մրմունչներ քուլայ-քուլայ կը բարձրանային վեր, դէպի երկինք, մինչ այսօր աշխարհիկ, թրքաոճ «նորոյթ» երաժշտութիւնը գրաւելով Հայ տուներու բոլոր բաժինները նաեւ կ’անձրեւէ փողոց տուներէն եւ ինքնաշարժներէն:

Երէկ պաղատագին կ’աղօթէինք, «Տէր մեր ամէն օրուան հացը մեզի տուր», կ’ապրէինք Աստուծոյ եւ երկինքի շատ մօտ: Այսօր, ճոխ  ու փարթամ սեղաններու առջեւ արդէն գիտենք թէ փոքր եւ խոշոր մարգէթները կենսատու աղբիւրներն են մեր բարիքներուն. այդ իսկ պատճառով մեր մտածումներն ու խօսակցութիւնները կը դառնան շուկաներու եւ գիներու շուրջ, իսկ մեր անօթի հոգիները կը տառապին ճոխ սեղաններու ետին:

Երէկ Թուրքին եաթաղանին առջեւ Յիսուսի համար նահատակուելու պատրաստակամ հաւատացեալներ՝ այսօր աշխարհսիրութեամբ գինովցած պաշտամունք կը մատուցենք նիւթական երեւոյթներու:

Ի՜նչ հսկայ տարբերութիւն…երէկ եւ այսօր, Քրիստոսի սիրով ու Քրիստոսէ հեռու:  Մռնչող առիւծի նման յարձակող կատաղի սատանան, այսօր կ’ընտրէ խաղաղ թափանցումի ճամբան, խորամանկ քաղաքականութեան իր հին մեթոտին:

Այսօր բազմաթիւ վիճակներ կը զատեն մեզ Քրիստոսի սէրէն ու Քրիստոսի սէրը ճաշակողներէն: Մեր հայրերն ու մայրերը ամէն բան աղտեղութիւն սեպեցին, որպէսզի հաւատարիմ մնան իրենց Քրիստոսին, իրենց Սիրոյն:

Սատանան կը ջանայ ու յաճախ կը յաջողի սուրբերու զգայարանքներէն ընդդիմութիւնը տկարացնել ներարկելով աշխարհսիրութեան շիճուկը ու մտքին հրամցնելով նոր, կործանարար ըմբռնումներ եւ տեսութիւններ, որոնք ճակատագրական  աղէտաբեր դեր կը կատարեն անհատական եւ հաւաքական կեանքերէն ներս:

Աստուծոյ առջեւ ինքնաքննութեամբ պիտի տեսնենք թէ շատ մը ճակատներու վրայ պարտութիւն կրած ենք: Աստուածպաշտութեան մեր բարձունքը լքուած է, սրբութեան պատնէշները քանդուած են, հաւատքի ամրոցները կործանած են ու աւերի մատնուած է մեր սիրոյ եւ նուիրումի դրօշակը: Այսօր չարը անտարբերութեան մատնած է մեզ, եւ խաղաղ թափանցումով յաջողած է ինչ որ ձախողած էր պայքարով իրականացնել:

Ուրեմն զգոյշ, կեանքի խաղաղ պայմանները թմրութեան թող չառաջնորդեն մեզ ու հեռացնեն Քրիստոսի սէրէն:

Թող այսօր ամէն բան ծառայէ աւելի սիրելու Քրիստոսին, նուիրուելու եւ ծառայելու Իրեն:

Քեզ սիրող ու քեզի համար խաչափայտին վրայ Իր արիւնը թափող Տէրը ոեւէ անձէ ու որեւէ բանէ աւելի արժանի է քու անսակարկ սիրոյդ եւ նուիրումիդ:

 

© 2020 by Dikran Shanlian, Published in «Բարի Լուր» Տարի 28,  Թիւ 235

Rev. Dikran Shanlian is the senior pastor of Armenian Evangelical Brethren Church (Glendale, CA). 

 

Լոս Անճելըսի «Շողակաթ» Շաբաթօրեայ Նոր Վարժարանի Բացումը

Դպրոցական վերամուտի նախօրէին կրթա-մշակութային կեանքն սկսաւ վերաշխուժանալ Կլենտէյլի հայահոծ գաղութէն ներս: Արդարեւ «Շողակաթ» մանկա-պատանեկան մշակութային կեդրոնն օժտուեցաւ շաբաթօրեայ նոր վարժարանով մը: Այս կապակցութեամբ յատուկ հանդիսութիւն մը տեղի ունեցաւ Կլենտէյլի Հայ Աւետարանական Եղբայրներու Եկեղեցիին մէջ Օգոստոսի 24ին, 2019:

Եկեղեցւոյ հովիւ Վեր. Տիգրան Շանլեան իր բացման խօսքին մէջ ջերմօրէն ողջունեց ներկաները եւ ըսաւ թէ «Շողակաթ» մանկա-պատանեկան մշակութային կեդրոնը Հայ Աւետարանական Եղբայրներու եկեղեցիին հովանաւորութեան ներքեւ, հոգեւոր սնունդին հետ զուգահեռ, կ’ուզէ ամբողջացնել իր առաքելութիւնը, կերտելու տիպար հայորդիներ, ծաղկեցնելու հայու ինքնութիւնը մատղաշ սերունդին մօտ:

ԱՄՆ-ի արեւմտեան շրջանի Հայ Աւետարանական հանայնքի նախկին հովուապետ Վեր. Յովսէփ Մաթոսեան իր Օրհնութեան աղօթքով եւ նորաբաց կառոյցի կարեւորութիւնը նշելով, յաջողութեան եւ բարի երթի մաղթանքներ փոխանցեց հիմնարկի վարիչներուն:

Անգլերէն լեզուով ելոյթ ունեցաւ Ռոպին Էլմասեան եւ իր բարեմաղթութիւնները ըրաւ «Շողակաթ» մանկա-պատանեկան մշակութային կեդրոնին:

«Մասիս» շաբաթաթերթի անունով ելոյթ ունեցաւ Գաբրիէլ Մոլոյեան: Ան իր ուրախութիւնն ու գոհունակութիւնը յայտնեց ի տես սփիւռքի պայմաններուն մէջ, հայ լեզուի եւ ինքնութեան պահպանութեան գծով կատարուած նման նախաձեռնութիւններուն, որոնք իրենց դրական ազդեցութիւնը պիտի ունենան օտար ափերուն հասակ առնող նոր սերունդին վրայ:

Իր հերթին Վեր. Միքայէլ Եուսուֆեան բարձր գնահատեց «Շողակաթ»ի նախաձեռնութիւնն ու հայ լեզուի պահպանման համար կրթօճախներու վերապահուած ազգօգուտ առաքելութիւնը: Ան իր ելոյթն աւարտեց ըսելով «Ոգեւորենք նոր սերունդը հայ ըլլալու հպարտութեամբ: Սիրենք հայ լեզուն, խօսինք հայերէն եւ պահպանենք մեր ինքնութիւնը»:

Սրտի խօսքով հանդէս եկաւ «Շողակաթ» մանկա-պատանեկան մշակութային կեդրոնի եւ շաբաթօրեայ վարժարանի վարիչ տնօրէնուհի Մարալ Թարխանեան-Օղիկեան: Իր ելոյթէն յայտնի եղաւ որ շաբաթօրեայ վարժարանի գործունէութիւնը պիտի ընդգրկէ հայերէն լեզուի ուսուցում՝ արեւելահայերէն եւ արեւմտահայերէն բաժիններով: Ուսման ծրագրին մէջ ընդգրկուած են նաեւ յատուկ դասապահեր սերմանելու հայ մշակոյթի աւանդները պատանիներու հոգիներէն ներս, երգի, երաժշտութեան, պարի եւ ասմունքի միջոցով, որոնք հայկական բարքերու եւ սովորութիւններու ծանօթացման հետ, մատղաշ նորահաս սերունդին մօտ պիտի ծաղկեցնեն հայու ինքնութիւնը:

Գոործադրուեցաւ գեղարուեստական պատշաճ յայտագիր մը, մասանակցութեամբ Ա. Պուլպուլեանի (նուագ) եւ Աննա Սթեֆանիտի (մեներգ):

Սոյն կրթամշակութային միջոցառումն աւարտեցաւ Վեր. Յովհաննէս Մելգոնեանի ոգեւորիչ ելոյթով ու աղօթքով:

Գնահատելի միջոցառում մը արդարեւ: Բարի երթ եւ արգասաբեր ճանակարհ նուիրեալ նախաձեռնողներուն:

 

Գ. Մոլոյեան

 

This article was originally published in Massis Weekly Vol 39 Issue 32

Յիսուսի Հպումը

Դանիէլ 10:10,11

Ահաւասիկ գործողութիւն մը, որուն կը կարօտինք: Նոյնիմաստ գործողութիւններ են հպիլ, դպչիլ, դպիլ, շփշփել, թաթել ու քսուիլ, ասոնք Հայերէն բառարանին արձանագրութիւններն են: Հպիլ կը նշանակէ նրբութեամբ եւ քնքշութեամբ դպչիլ:

Կեանքի ընթացքին տարբեր հպումներ վայելած ենք ու կը վայելենք, ինչպէս մայրական հպումը մեր կեանքի առաջին պահերէն, ապա ընտանիքի անդամներու, ազգականներու եւ սիրելիներու հպումը: Այս բոլորին կը գերազանցէ Յիսուսի հպումը:

Հպումը ապահովութեան, քաջալերանքի, կարեկցութեան եւ սիրոյ արտայայտութիւն է ու փոփոխութիւն կը ներմուծէ մեր կեանքին մէջ, յատկապէս կենդանի Աստուծոյ Որդւոյն հպումը:

Այստեղ հարկ է յիշել այն փոփոխութիւնները որոնք կը պարգեւէ Յիսուս Քրիստոսի հպումը:

Ա.- Անոր հպումը կը զօրացնէ- Դանիէլ 10

Աստուծոյ Խօսքը մեզի կը տեղեկացնէ թէ Դանիէլ «երեք շաբաթ սուգի մէջ էի». ախորժելի կերակուր չկերաւ, բերանը միս եւ գինի չմտաւ, նոյնիսկ իւղով չօծուեցաւ: Ապա տեսիլք մը տեսաւ, մեծ տեսիլք մը ու իր վրայ ոյժ չմնաց, ձայն մը լսեց ու երեսին վրայ գետին ինկաւ, «ահա ձեռք մը դպաւ ու ինծի վերցուց», ետքը 18րդ համարով նորէն ինծի դպաւ «Մի վախնար, ով սիրելի մարդ, խաղաղութիւն ըլլայ քեզի, ուժովցիր ու քաջ եղիր»:

Յոգնածին, տկարին ու վախցողին Յիսուս զօրացնող հպում ունի: Կեանքի տարբեր ելեւէջներուն մէջ գիտակցիր թէ Ան կը զօրացնէ եւ Առաքեալին հետ բացականչէ «ամէն բանի կարող եմ, անով որ զիս կը զօրացնէ»:

Բ.- Անոր հպումը կը կենդանացնէ- Ղուկաս 7

Յիսուս Նային քաղաքին դրանը մօտեցաւ, ահա մեռել մը դուրս կը հանէին. մօրը մէկ հատիկ տղան մեռած էր ու կինը որբեւայրի էր: Յիսուս խղճալով այս կնկան ըսաւ, «մի լար» ու դագաղին դպաւ ու ըսաւ «ով պատանի քեզի կ’ըսեմ ելիր», ան ելաւ,

նստաւ եւ սկսաւ խօսիլ, ու ամէնն ալ վախով բռնուած զԱստուած կը փառաւորէին ու կ’ըսէին «մեծ մարգարէ մը ելեր է եւ Աստուած իր ժողովուրդին այցելութիւն ըրաւ»: Ամէն մարդ լսեց այդ դէպքին մասին:

Յիսուս ըսաւ «Ես եմ յարութիւնը եւ կեանքը, ով որ ինծի կը հաւատայ բնաւ պիտի չմեռնի»:

«Ան որ Որդին ունի կեանք ունի»: Երբ մեղքերու ու յանցանքներու մէջ մեռած էինք Ան եկաւ ու դպաւ մեզի ու կենդանացուց:

Գ.- Անոր հպումը կը բժշկէ- Մատթէոս 8,9

Բորոտ մը եկաւ Յիսուսի, երկրպագութիւն կ’ընէր ու կ’ըսէր «Տէր եթէ ուզես, կրնաս զիս մաքրել»:Եւ Յիսուս ձեռքը երկնցնելով դպաւ անոր ու ըսաւ «կ’ուզեմ մաքրուէ» եւ շուտ մը անոր բորոտութիւնը մաքրուեցաւ: Բորոտութիւնը այդ օրերուն անբուժելի հիւանդութիւն էր, բորոտները քաղաքէն դուրս առանձին կը բնակէին: Մեղքը մարդկային միջոցներով անբուժելի է, սակայն դարմանը Ա. Յովհաննուի մէջ կը տրուի «եթէ խոստովանինք մեղքերնիս, հաւատարիմ ու արդար է անիկա մեր մեղքերուն թողութիւն տալու եւ բոլոր անիրաւութենէ սրբելու»:

Երկու կոյրեր աղաղակեցին «ողորմէ մեզի, Որդի Դաւթի»:

Այդ օրերուն Արեւելքի մէջ կուրութիւնը լուրջ հարց մըն էր: Արձանագրութիւնները կը վկայեն թէ Յիսուս նուազագոյն վեց կոյրեր բժշկեց, ամէն մէկուն պարագան ալ տարբեր էր:

Այս երկուքը ճանչցան եւ ընդունեցին թէ Յիսուս Քրիստոս Դաւիթի Որդի է, եւ վճռած էին Անոր հետեւիլ մինչեւ տունը, անշուշտ իրենց առաջնորդող ընկերներ ունէին: Յիսուս անոնց հաւատքը գնահատեց երբ հարցուց «կը հաւատա՞ք թէ կրնամ այս բանը ձեզի ընել», «Այո, Տէր»-ը իրենց դաւանութիւնն էր: Կուրութիւնը հոգեւոր տգիտութիւն է: Ահաւասիկ մեղաւորը վերստին ծնունդի պէտք ունի, միայն այս փորձառութենէն ետք է որ կրնայ Աստուծոյ բաները տեսնել: Եթէ հաւատացեալը չաճի կը վնասէ իր հոգեւոր տեսողութեանը:

Յիսուս անոնց աչքերուն դպաւ եւ ըսաւ «ձեր հաւատքին պէս ըլլայ -զգոյշ կեցէք մէկը չիմանայ»:

Դ.- Անոր հպումը կը թարմացնէ- Մատթէոս 9

Պետրոսի զոգանչը ջերմով բռնուած էր ու Յիսուս անոր ձեռքին դպաւ ու ջերմը հեռացաւ, ելաւ ու ծառայութիւն կ’ընէր: Հպումը ջերմութիւնը փոխեց ու պարգեւեց թարմութիւն:

Մեղքին այրող, վիրաւորող ազդեցութիւնները կրնան դարմանուիլ Յիսուսի կողմէ, Ան բժշկապետն է, պէտք չունի ախտաճանաչում կատարելու, Ան գիտէ եւ կարող է:

Որպէս արդիւնք շատեր լսեցին, դիւահարներ բերին, խօսքով հանեց չար ոգիները եւ բժշկեց բոլոր հիւանդները, ինչո՞ւ, որպէսզի Եսայի մարգարէին ձեռքով ըսուած խօսքը կատարուի «Անիկա մեր հիւանդութիւնները վերցուց եւ մեր ցաւերը կրեց»:

Ե.- Անոր հպումը կ’ողորմէ- Մարկոս  7

Տիւրոսի եւ Սիդոնի սահմաններէն ելլելով եկաւ Գալիլիայի ծովեզերքը Դեկապոլիս… մէկը բերին անոր առջեւ, խուլ եւ դժուարախօս, կ’աղաջէին որ անոր վրայ ձեռք դնէ: Իր մատերը անոր ականչներուն խոթեց, թքաւ եւ անոր լեզուին դպաւ, ըսաւ Եփրաթա Արամերէն բառ մըն է որ կը նշանակէ բացուէ, արձակէ:

Յիսուս այս հիւանդը հեռացուց ժողովուրդէն:

Այս մարդը չլսեց Յիսուսի ըսածը, սակայն ստեղծագործութիւնը լսեց ստեղծիչին պատուէրը ու մարդը բժշկուեցաւ:

Ոչ միայն Յիսուս կրնայ մեզի դպչիլ, բայց նաեւ մենք կրնանք իրեն դպնալ ինչպէս կինը Անոր հանդերձին քղանձքին դպաւ եւ արիւնահոսութիւնը դադրեցաւ:

Թող Տէր Յիսուս դպչի մեզի զօրացնելու, կենդանացնելու, բժշկելու, թարմացնելու եւ ողորմելու:

Թող Յիսուս դպչի մեզի մեր առօրեային մէջ:

 

© 2019 by Dikran Shanlian, Published in «Բարի Լուր» Տարի 27,  Թիւ 233

Antranig Afsharian: Friend and Brother-in-Christ Not Forgotten